กรงตัวเอง

ฉันมองออกไปนอกหน้าต่างฝนหยดแล้วหยดเล่ากระทบบนกระจกตรงหน้า ดังเปาะเเปะ แก้มที่แนบอยู่รับรู้ถึงความเย็นชุ่มฉ่ำ จนฉันอยากออกไปวิ่งเล่นท่ามกลางน้ำฝนให้รู้แล้วรู้รอดไป แต่ฉันจำต้องหยุดความคิดไว้แค่นั้น เพราะรู้ดีว่าพยาบาลประจำตัวของฉันเธอชื่อสายสมร แต่ฉันจะเรียกว่าป้าสายที่กำลังอ่านหนังสือนิยายรักน้ำเน่าอยู่บนโซฟามุมห้องนั่นคงไม่ปล่อยไปง่ายง่ายๆแน่!

"คุณหนู อย่าเอาหัวไปใกล้หน้าต่างอย่างนั้นสิคะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้" เธอไม่พูดอย่างเดียวเปล่า คั่นหนังสือแล้ววางลงก้าวเข้ามาหาฉันประคองไปที่เก้าอี้หวายกึ่งนั่งกึ่งนอนมีหมอนขาวนุ่มๆรองไว้อย่างกับฉันเป็นเด็กๆ เหอะ!!

ฉันพยายามดันตัวออกมาแต่ฉันไร้เรี่ยวแรงอย่างเคย นั่นเป็นเหตุผลหนึ่งที่ฉันต้องให้ป้าสายมาประคบประหงมเนี่ยแหละ สมเพชตัวเองชะมัด
ฉันเป็นโรคบ้าๆเกี่ยวกับระบบหายใจที่เรียกเป็นภาษาอังกฤษยากๆมาตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้นับเป็น19ปีได้แล้ว โอเค คุณคงรู้แล้วนะว่าฉันอายุเท่าไหร่